Produkcja prochu POL w DSC Forst-Scheuno

Nitroceluloza

Ekspertyza opisuje nitrocelulozę jako surowiec dostarczany do zakładu i przygotowywany przed dalszym przetwarzaniem. Na miejscu następowały rozdrabnianie i homogenizacja, kontrola wilgotności oraz przygotowanie materiału do kolejnych operacji.

G.E.O.S. identyfikuje osobne obiekty tej fazy. Sam fakt rozdzielenia jej od mieszania i ugniatania dobrze pokazuje logikę całej fabryki: każdy krok miał własną, wydzieloną przestrzeń.

Oilbergi i półprodukt NGL

W Forst działały cztery zespoły instalacji nazywane w źródłach „Nitro Hills” lub „Górami Oliwnymi”; na stronie Fundacji używamy nazwy Oilbergi. Wytwarzano tam ciekły składnik energetyczny wykorzystywany następnie przy produkcji POL. W miarę trwania wojny część instalacji dostosowano do innego surowca z tej samej grupy technologicznej.

G.E.O.S. rekonstruuje wewnętrzny przebieg tej gałęzi częściowo przez analogię. Dla zwiedzającego najważniejsze jest rozpoznanie funkcji: Oilberg nie był „magazynem”, lecz zespołem kolejnych, przestrzennie rozdzielonych operacji.

Proch listkowy

Po walcowaniu materiał przechodził przez cięcie i wykrawanie, a następnie mieszanie partii, sortowanie, obróbkę powierzchniową, przesiewanie i odpylanie. G.E.O.S. zaznacza, że dla części budynków cięcia i wykrawania ich dokładnego przypisania w Forst nie udało się ustalić - dlatego nie przedstawiamy lokalizacji tych etapów jako pewnych.

Proch rurkowy i prasowanie

Druga gałąź prowadziła przez prasowanie, późniejsze mieszanie partii i suszenie. Opracowanie identyfikuje rozbudowaną grupę budynków pras oraz osobne zespoły suszarni. W podsumowaniu G.E.O.S. pojawiają się też inne formy produktu, m.in. proch pręcikowy i wypraski rakietowe.

Najistotniejszy jest jednak sam schemat: po wspólnych etapach wytwarzania masy dalsza obróbka rozdzielała się zależnie od wymaganej postaci gotowego materiału.