Poznaj historię powstania ukrytego kompleksu przemysłowego, zasady jego funkcjonowania, to co wytwarzano na jego terenie i co stało się z zakładem po 1945 roku.
Po I wojnie światowej, a szczególnie w okresie ponownego zbrojenia Niemiec, powstał system powiązanych firm i spółek, który umożliwiał przygotowanie oraz budowę strategicznych zakładów zbrojeniowych. W przypadku Forst kluczowe były relacje państwa, MONTAN, WASAG i Deutsche Sprengchemie.
Budowę zakładu rozpoczęto po badaniach terenu prowadzonych od 1938 r. Powstał rozproszony, samowystarczalny kompleks dwóch głównych części z własną koleją, drogami, wodą, energetyką, warsztatami i strefami procesów specjalnych.
Budowę zakładu rozpoczęto po badaniach terenu prowadzonych od 1938 r. Powstał rozproszony, samowystarczalny kompleks dwóch głównych części z własną koleją, drogami, wodą, energetyką, warsztatami i strefami procesów specjalnych.
Kotłownie i wydziały DSC Forst wytwarzały proch bezrozpuszczalnikowy POL. Surowiec trafiał do wieloetapowego procesu obejmującego przygotowanie, mieszanie, odwadnianie, formowanie, suszenie, cięcie, sortowanie, polerowanie i pakowanie. Proces przedstawiono w sposób historyczny i funkcjonalny, bez publikowania receptur ani parametrów operacyjnych.
W maju 1945 r. radzieckie postanowienie GKO nr 8609 ss wskazało do demontażu i wywozu m.in. 72 prasy systemu Goldner-Grimm, 120 walców pionowych i poziomych, 16 maszyn rewolwerowych firmy Krause, urządzenia grafitujące i rozdzielające oraz wyposażenie czterech wydziałów nitracyjnych.
Zachowane źródła pozwalają połączyć opis ciągu technologicznego z konkretnym wykazem maszyn z 1945 r. W przypadkach, w których nie mamy potwierdzonego zdjęcia modelu z Forst, stosujemy rekonstrukcję zamiast fałszywej fotografii archiwalnej.
72 prasy wymienione w GKO nr 8609 ss.
rekonstrukcja poglądowa
16 maszyn rewolwerowych wymienionych w GKO nr 8609 ss.
rekonstrukcja poglądowaW maju 1945 r. radzieckie postanowienie GKO nr 8609 ss wskazało do demontażu i wywozu m.in. 72 prasy systemu Goldner-Grimm, 120 walców pionowych i poziomych, 16 maszyn rewolwerowych firmy Krause, urządzenia grafitujące i rozdzielające oraz wyposażenie czterech wydziałów nitracyjnych.
Czytaj analizę dokumentu →Dokument źródłowy potwierdza zorganizowany plan demontażu. Nie dowodzi jednak sam w sobie, że każda wskazana maszyna dotarła do miejsca przeznaczenia.
Od badań wody i gruntu w 1938 r. do stopniowego uruchomienia dwóch części fabryki.
Jak w systemie zbrojeniowym rozdzielono własność, technologię i prowadzenie zakładu.
Fabryka jak małe miasto: powierzchnia, budynki, strefy produkcyjne, warsztaty i zaplecze.
28 studni, własne sieci i zaplecze energetyczne potrzebne do działania rozproszonego kompleksu.
Około 38 km torów, około 70 km dróg betonowych, WÜST, rampy i transport wewnętrzny.
Czytelny opis funkcjonalnego ciągu produkcji - bez receptur i parametrów operacyjnych.
Cztery wydzielone zespoły procesu NGL i gospodarka kwasowa zakładu.
Walcowanie, prasowanie, cięcie i urządzenia końcowych etapów produkcji.
Forst w sieci Deutsche Sprengchemie, relacje z WASAG, MONTAN oraz udokumentowani dostawcy.
Radzieckie przejęcie i źródłowo potwierdzony wykaz wyposażenia wywożonego z zakładu.
Co zbadał G.E.O.S. w 1995 r., czego nie można z tych danych wnioskować dziś i jak czytać wyniki.
Niemieckie, amerykańskie, radzieckie i polskie źródła uporządkowane według ich wartości dowodowej.
Orientacyjny układ Forst, Scheuno, kolei, kompleksu Wald i czterech stref Oilberg.
Archiwalne fotografie, mapy i dokumenty DSC Forst-Scheuno do 1992 r.
Pełna historia miasta i wspólnego krajobrazu po obu stronach Nysy.
Repatriacja, filtracja i rozdzielenie dwóch różnych struktur powojennych.
Walki o Nysę, dzienniki bojowe 106. i 121. Dywizji oraz dokumenty operacyjne.
Strona powstała na podstawie materiałów archiwalnych, własnych badań terenowych, dokumentów historycznych, dokumentacji transportowej, raportów alianckich i radzieckich oraz zgromadzonych materiałów wizualnych.
W miejsce starych skanów G.E.O.S. wprowadzono autorskie rekonstrukcje, czytelne schematy i grafiki, które lepiej oddają charakter opisywanych procesów.
