Połączenie ze światem
Lokalizacja zakładu dawała bezpośredni dostęp do regionalnej sieci kolejowej. Wewnętrzna sieć normalnotorowa była rozbudowana i w rekonstrukcji G.E.O.S. osiąga około 38 km. Tę wartość na stronie oznaczamy jako przybliżenie, a nie pomiar geodezyjny.
WÜST, rampy i warsztaty
W skład systemu kolejowego wchodziły stacja przekazywania wagonów, warsztaty i lokomotywownia, urządzenia wagowe, rampy przeładunkowe i liczne bocznice do poszczególnych stref. Kolej nie była jedynie linią doprowadzającą do bramy - przenikała cały organizm zakładowy.
Drogi betonowe
Oprócz torów funkcjonowała gęsta sieć dróg, w opracowaniach szacowana na około 70 km. Główne drogi miały około 6 m szerokości, a do rozproszonych budynków prowadziły odnogi o funkcji lokalnej. Transport kołowy i elektryczne pojazdy zakładowe uzupełniały transport kolejowy.
Logistyka jako część technologii
Surowce, półprodukty, opakowania, paliwo, węgiel i gotowe wyroby musiały być przemieszczane pomiędzy wieloma punktami. Dlatego w DSC Forst transport jest częścią historii produkcji. Bez znajomości kolei i dróg trudno zrozumieć, dlaczego fabrykę rozmieszczono w taki sposób i jak mogła utrzymywać dużą skalę działania.
Logistyka rozproszonej fabryki
W starszym opisie zakładowa sieć kolejowa była szacowana na około 38 km, a betonowa sieć drogowa na około 72 km. W obecnej redakcji dla dróg stosujemy zaokrąglenie „około 70 km”, ponieważ to skala - a nie pozorna dokładność do jednego kilometra - jest najważniejsza dla zrozumienia przestrzeni zakładu.
W systemie znajdowały się bocznice, stacja przekazywania wagonów, zaplecze naprawcze, urządzenia wagowe i rampy. Kolej łączyła nie tylko fabrykę ze światem zewnętrznym, lecz także poszczególne strefy funkcjonalne. Dzięki temu ciężkie surowce, paliwa i gotowy produkt można było przemieszczać bez skupiania ruchu w jednym punkcie.
