Orientacja w przestrzeni
Forst leżało po obu stronach Nysy Łużyckiej, Scheuno znajdowało się na wschód od rzeki, a rozległy kompleks DSC rozwijał się dalej na wschód i południowy wschód. Od północy ważnym elementem była linia kolejowa zapewniająca połączenie z regionalną siecią transportową.
Rozproszona fabryka
Zabudowy nie należy wyobrażać sobie jako zwartego kwartału przemysłowego. Obiekty leżały w lesie, w wielu strefach funkcjonalnych, połączonych drogami i torami. Wydziały o podwyższonym ryzyku były dodatkowo separowane terenowo.
Oilbergi
Cztery zespoły Oilberg znajdowały się w południowej części układu. Na stronie pokazujemy je na schemacie orientacyjnym, ponieważ dokładne lokalizacje poszczególnych obiektów wymagają pracy na historycznych planach i współczesnych danych przestrzennych.
Mapa jako warstwa badawcza
Docelowo mapa powinna łączyć historyczny plan zakładu, współczesne warstwy terenu i punkty udokumentowanych obiektów. Obecna wersja przygotowuje strukturę strony pod taki moduł, ale nie publikuje niezweryfikowanych współrzędnych ani nie udaje mapy geodezyjnej.
Jak będzie rozwijana mapa
Obecna wersja pozostawia schemat topograficzny jako warstwę orientacyjną. Docelowy moduł powinien zestawiać plan historyczny, współczesne ortofotomapy i warstwy ewidencyjne, a przy każdym obiekcie pokazywać poziom identyfikacji: pewny, prawdopodobny albo nierozpoznany. Dzięki temu mapa może stać się narzędziem badawczym, a nie tylko ilustracją.
Nie publikujemy zmyślonych współrzędnych ani nie dopasowujemy nazw budynków wyłącznie na podstawie podobieństwa ruin. W przypadku obiektów produkcyjnych dokładność identyfikacji jest ważniejsza niż liczba punktów na mapie.
